Freddy is hulpverlener in hart en nieren. Op zijn 18e ging hij aan de slag in de Geneeskundige Dienst bij Defensie en kwam hij op de ambulance terecht. Een schot in de roos, aangezien het zijn jongensdroom was om ooit in een auto met blauwe lampen te rijden. Inmiddels werkt Freddy al bijna 26 jaar met veel plezier bij Ambulancezorg Groningen.
Er is geen peil op te trekken
Gaat de pieper, dan ga je met zijn tweeën naar de auto en kijk je waar je naartoe moet en wat er aan de hand is. Tijdens het rijden bespreek je met je collega, de ambulanceverpleegkundige, wat je nodig hebt. Maar vaak weet je dat pas zeker als je op je bestemming bent. Dan ga je kijken wat de patiënt nodig heeft en maak je een plan. Moet iemand vervoerd worden of niet, en zo ja, naar welk ziekenhuis? Heb je vervolgens de patiënt overgedragen, dan meld je je weer vrij en ga je vaak alweer door naar de volgende oproep. Er is geen peil op te trekken hoe druk het wordt. Zo stonden er afgelopen nacht twee ambulances klaar die niets hoefden te doen, terwijl we de dag ervoor zes ritten hadden. Hoe druk het op de ambulance is, hangt natuurlijk ook af van het gebied waarin je zit. Sommige collega’s zitten op een vaste ambulancepost, maar ik word over de hele provincie ingezet. Als je in de stad of in de omgeving van de stad werkt zijn de ziekenhuizen dichtbij. Zit je op de post Appingedam dan ben je zo een hele tijd onderweg.
Je moet snel kunnen schakelen
Als ambulancechauffeur assisteer je de ambulanceverpleegkundige. Samen ben je een team. Je moet steeds een paar stappen vooruit denken. Als er een naaldje geprikt moet worden, zorg jij dat het er al ligt. Mensen hebben vaak niet door dat wij veel meer doen dan ergens heel snel naar toe rijden. Als ambulancechauffeur moet je snel kunnen schakelen, want je moet vaak heel veel beslissingen nemen in een split second. Je moet er voor zorgen dat je zo veilig mogelijk op de plaats van bestemming komt, onderweg doe je tijdens het rijden de communicatie met de meldkamer, soms heb je een rendez-vous met de heli. Ondertussen communiceer je ook met je collega, want die staat soms los in de wagen om de patiënt te helpen. Als er dan een rotonde aankomt is het handig als je collega dat weet. Tegelijkertijd heb je vaak familie mee voorin waar je ook mee wilt communiceren, al is dat in alle hectiek niet altijd mogelijk.
Alle lagen van de bevolking
Niet alleen je dag is heel onvoorspelbaar, ook waar je terechtkomt is steeds weer anders. Je komt bij iedereen thuis en krijgt daardoor een inkijkje in alle lagen van de bevolking. Dat maakt het werk heel leuk en het zet je weer met beide voeten op de grond, want zo word je eraan herinnerd dat iedereen uiteindelijk gelijk is, of je nou rijk bent of arm. Het sociale aspect van dit werk is misschien nog wel groter dan het zorg aspect. Je moet over inlevingsvermogen beschikken, en misschien nog belangrijker, je moet patiënten die niet mee willen kunnen overtuigen dat ze dat toch moeten. Of mensen die wél mee willen maar niet hoeven, het vertrouwen geven dat het niet nodig is. Als je dat niet op een menselijke manier doet, dan zet iemand de hakken in het zand. Het contrast is namelijk best groot. Je hebt mensen die al 112 bellen wanneer ze hun teen stoten, maar er zijn ook mensen die midden in de nacht vallen en niet meer kunnen opstaan, maar toch tot de ochtend wachten om ons te bellen.
Mensen zijn dankbaar dat je er bent
Ik ben een hulpverlener in hart en nieren. Eerder werkte ik 12,5 jaar bij de vrijwillige brandweer, tot het niet meer te combineren was met mijn werk en gezin. Ik vind het mooi dat je iemand kunt helpen. Dat iemand dankbaar is dat je er bent. En soms hoef je daar helemaal niet veel voor te doen, is een praatje al genoeg. Daar krijg ik energie van. Je kunt echt een bijdrage leveren in iemands leven.